မဟာပထမ ဇာတ်တော်

အ ktoś အတန်ကြာက ယင်းမဂ်ဓတိုင်းပြည်ကြီးမှာ၊ ရာဇဂြိုဟ်အမည်ရှိသော မြို့တော်ကြီး တစ်ခု ရှိလေသည်။ ထိုအခါ ဘုရားလောင်းတော်သည် မဟာပထမ ဟူသော အမည်ဖြင့် ပညာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်လေသည်။ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးသည် ဆယ်ပါးသော မင်းကျင့်တရားနှင့် အညီ မင်းကျင့်ဝတ်ကို ကျင့်တော်မူလျက်၊ တိုင်းသူပြည်သားတို့ကို တရားနှင့် အညီ အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးသည် တရားမျှတခြင်းကို အလွန်နှစ်သက်တော်မူသည်။ မတရားသော အမှုကို မပြု၊ အကျင့်သီလနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသည်။ ထိုမင်းကြီးသည် အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်လေသည်။ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးသည် တိုင်းသူပြည်သားတို့ကို သားသမီးကဲ့သို့ ချစ်ခင်စောင့်ရှောက်တော်မူသည်။ တစ်နေ့သ၌ မင်းကြီးသည် နန်းတော်၌ စံနေတော်မူသည်၊ ထိုအခါ သမားတော်တစ်ပါးသည် အမတ်တစ်ပါးကို ခေါ်၍ မင်းကြီးအား အကျိုးအကြောင်းကို လျှောက်ကြားလေသည်။ မင်းကြီးသည် အမတ်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် အမတ်အား ဆုတော်ငွေကို ပေးတော်မူပြီးလျှင်၊ သမားတော်အား ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြားလေသည်။ ထို့နောက် မင်းကြီးသည် အမတ်အား နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်၍ အတူတကွ ထမင်းကို စားတော်မူကြသည်။ မင်းကြီးသည် အမတ်အား မေးတော်မူသည်။ "အမတ်ကြီး၊ သင်သည် ငါ့ကို မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်စေသနည်း။" အမတ်ကြီးက လျှောက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ သမားတော်က အရှင်မင်းကြီးအား ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်ကြောင်းကို လျှောက်ကြားပါသည်။ ထို့ကြောင့် အရှင်မင်းကြီးအား ဝမ်းမြောက်စေပါသည်။" မင်းကြီးသည် အမတ်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးသည် တရားနှင့် အညီ အုပ်ချုပ်တော်မူသောကြောင့် တိုင်းသူပြည်သားတို့သည် အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝကြကုန်သည်။ မင်းကြီးသည် မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ ဟူသော စတုဗြဟ្មဝိဟာရ တရားတို့ကို ကျင့်တော်မူသည်။ ထိုကြောင့် မင်းကြီးသည် နတ်လူတို့၏ ချစ်ခင်လေးစားခြင်းကို ခံတော်မူရသည်။